"Ik stelde mezelf steeds dezelfde vraag: waarom bepalen de keuzes van anderen steeds mijn leven? Bij REAKIRA vond ik eindelijk het antwoord."

“Ik werk in de zorg. Al meer dan 30 jaar. Een fantastisch vak: het teamwerk, de technische kant én het is betekenisvol. Zestien jaar lang deed ik dat in hetzelfde ziekenhuis, met veel plezier.

Maar de laatste jaren waren moeilijk. Een echtscheiding. De verbouwing van mijn nieuwe huis die uitmondde in een rechtszaak, met alle vertraging en financiële stress van dien. En ondertussen de mantelzorg voor mijn moeder met dementie. Ik ging door, zoals ik altijd deed. Schouders eronder, hoofd omhoog. Controle houden. Dat was mijn manier.

Langzaam verloor ik de controle

Totdat ik langzaam de controle begon te verliezen. Er gebeurden dingen waar ik geen grip op had… en dan wordt het lastig. Ik werd geslotener. Minder toegankelijk voor mensen die ik niet goed kende. Sommigen jonge collega’s ervoeren dat als onveilig en dienden een klacht in. En in oktober vorig jaar werd me in een gesprek verteld: "Er is geen plek meer voor jou in dit ziekenhuis.”

Ik fietste naar huis en dacht: wat is er net gebeurd? Na 16 jaar. Mijn wereld stortte in.

Waarom loopt dit steeds zo?

Ik had altijd de gedachte dat ik de situatie wel aankon. Dat ik het wel zou oplossen. Maar deze keer lukte dat niet. De vraag die me bleef bezighouden was: waarom loopt dit steeds zo? Waarom beslissen anderen steeds over mijn leven? Wat is er in mij waardoor dit steeds opnieuw gebeurt?

Via via hoorde ik over het traject bij REAKIRA. In het eerste telefoongesprek met Jeroen voelde ik meteen warmte. Ik voelde dat ik gehoord werd. Ook kende hij de ziekenhuiswereld. Het gesprek gaf me vertrouwen. Maar ik had ook wel mijn twijfels: yoga, meditatie, hypnotherapie… Is dat wel iets voor mij? Maar ik gaf mezelf eraan over. Twee weken volledig op mezelf en volledig vóór mezelf.

Geen agenda, geen verantwoordelijkheid

Dat was een ding voor me: alleen, weg bij mijn kinderen, het huis. Ik had het idee dat ik afgesneden zou zijn van de buitenwereld. En uiteindelijk was dat ook zo, maar na een paar dagen voelde ik zoveel rust. Ik dacht echt: hier heb ik op gewacht. Het eerste weekend heb ik de kinderen gezien. Verder heb ik 2 weken niemand gezien. En dat bleek precies wat ik nodig had.

De eerste avonden lag ik om 19.30 uur in bed. Ik kon gewoon écht niet meer…. Ik zette een muziekje op, ging liggen en dacht: ‘Niemand doet me wat.’ Dat had ik thuis nooit gekund. Maar hier mocht ik gewoon moe zijn. Er was geen agenda, geen verantwoordelijkheid voor iemand anders. Alleen ikzelf.

In de eerste week voelde ik vooral de behoefte aan rust. In de tweede week begon er iets te veranderen: er kwamen inzichten, er ontstond ruimte.

‘Oude’ stukken, grote invloed

Wat ik niet had verwacht, was wat er in de sessies naar boven zou komen. Dingen van 50 jaar geleden. Patronen die ik niet eens als patronen had herkend. Bijvoorbeeld, als kind verhuisden we veel; ik moest steeds opnieuw beginnen, nieuwe vrienden maken, me aanpassen. Jeroen liet me zien dat ik daardoor nooit echt stabiliteit had ervaren. En dat had ik gecompenseerd door controle te nemen over alles wat ik wél kon controleren. Mijn werk, mijn planning, mijn dag. Strak geregeld.

De keerzijde was dat ik steeds minder verbinding maakte met mensen. Ook op mijn werk dus. En als je gesloten bent, worden opmerkingen die je bedoelt als ontlading - een grapje, een directe opmerking - opeens gezien als onveilig gedrag. Zo had ik ‘t zelf nooit gezien….

Dat was een flinke eye-opener. Niet alleen over mijn werk, maar over mijn hele leven. Mijn huwelijk. Mijn vriendschappen. Hoe ik altijd voor anderen zorgde, maar nooit om hulp vroeg. Hoe ik alles regelde, maar nooit stil stond. Het verklaarde alles.

Leren voelen

De hypnotherapie vond ik in het begin confronterend en eng. Ik dacht dat je de controle zou verliezen en controle loslaten… dat was nou juist niet mijn sterkste kant. Maar het bracht dingen naar boven die ik nodig had om te zien. Dingen die ik al 30 jaar met me meedroeg zonder het te weten. En de wandelsessies, de ademhalingsoefeningen, de pilates, het was allemaal niet zweverig! Dat was weer leren voelen wat er in je lijf gebeurt.

Ergens op een dinsdag in de tweede week, wist ik ineens: de rust is terug. En ik voelde me energieker, vrolijker, minder gekwetst. Dit is wie ik eigenlijk ben! Ik was mezelf kwijtgeraakt - al heel erg lang - en hier begon ik mezelf terug te vinden.

Dit ben ik!

Nu voel ik me weer mezelf. Ik heb geleerd om minder te pleasen, minder te doen voor alles en iedereen. Daardoor ontstaat er meer ruimte voor jezelf. En die ruimte en rust in jezelf, brengt je veel meer dan al die planning en controle bij elkaar. Daardoor kún je die controle loslaten.

Ook mensen om me heen zeggen dat ik veel kalmer ben. Rustiger in mijn reacties. Ik praat kalmer, ik zit meer in een kalmere flow. Dat heb ik van meerdere mensen teruggekregen, ook van collega's. En dat vind ik bijzonder, want zo voel ik me ook. Dat anderen het zien en het zeggen, dat raakt me.

Cadeau aan mezelf

Ik heb het traject grotendeels zelf betaald. Een flink bedrag. Maar ik zie het als een groot cadeau. Bizar eigenlijk, hoe ik hier überhaupt terechtgekomen ben: via mensen die ik nauwelijks kende. Alsof het leven me dit op het juiste moment gegund heeft. En als ik terugkijk, denk ik: had ik dit maar eerder gedaan. Dan had ik misschien een deel van wat er is misgegaan, kunnen voorkomen. Maar…  dat kan ik niet terugdraaien.”

Een nieuwe plek, een nieuwe start
Naast mijn zorgtaken krijg ik hier ruimte voor patiëntenplanning en andere werkzaamheden. Die combinatie lijkt me heel fijn. En het mooiste: ik kan hier écht contact maken met patiënten. Dat is altijd mijn passie geweest. Die ruimte had ik in het ziekenhuis al lang niet meer.

Nu ik - ook letterlijk - alles van een afstand kan bekijken, zie ik duidelijker waardoor het ‘fout’ is gelopen: het beleid, de voortdurende veranderingen en de reorganisaties zorgden ervoor dat ik niet meer kon werken zoals ik wílde werken. Maar omdat ik maar doorging… En de frustratie stapelde zich op… Tot ik mezelf niet meer was en herkende.

De nazorg: sparren met Jeroen
Na het traject heb ik iedere 3 weken een gesprek gehad met Jeroen. Die gesprekken waren heel waardevol. Alles wat je leert, wil je toepassen in de praktijk. Maar die praktijk is soms weerbarstig. Solliciteren, het twijfelen, de tegenslagen. Als je na 3 gesprekken en een meeloopdag toch niet wordt aangenomen, bekruipt je namelijk alweer snel het oude gevoel: ‘Het zal wel weer aan mij liggen.’ Terwijl je net hebt geleerd dat je er gewoon mag zijn.

Jeroen gaf me steeds de bevestiging die ik eigenlijk al wist, maar wegstopte. Ik moest het echt tegen mezelf zeggen, hardop voor de spiegel: ‘Ik mag er zijn. Ik hoef me niet te veranderen. En als zij mij niet willen, is dat hun verlies.’

Ik mag er gewoon zijn
En zo sta ik er nu in. Ik hoef niet heel veel te veranderen. Ik weet dat ik er mag zijn. Hoe ik denk, wat ik voel en hoe ik dingen zeg, dat is niet vreemd. Sterker nog: het is eigenlijk heel normaal. Dat klinkt misschien simpel. Maar voor mij is het een wereld van verschil.”