"Ik stelde mezelf steeds dezelfde vraag: waarom bepalen de keuzes van anderen steeds mijn leven? Bij REAKIRA vond ik eindelijk het antwoord."

“Ik werk in de zorg. Al meer dan 30 jaar. Een fantastisch vak: het teamwerk, de technische kant én het is betekenisvol. Zestien jaar lang deed ik dat in hetzelfde ziekenhuis, met veel plezier.

Maar de laatste jaren waren moeilijk. Een echtscheiding. De verbouwing van mijn nieuwe huis die uitmondde in een rechtszaak, met alle vertraging en financiële stress van dien. En ondertussen de mantelzorg voor mijn moeder met dementie. Ik ging door, zoals ik altijd deed. Schouders eronder, hoofd omhoog. Controle houden. Dat was mijn manier.

Langzaam verloor ik de controle

Totdat ik langzaam de controle begon te verliezen. Er gebeurden dingen waar ik geen grip op had… en dan wordt het lastig. Ik werd geslotener. Minder toegankelijk voor mensen die ik niet goed kende. Sommigen jonge collega’s ervoeren dat als onveilig en dienden een klacht in. En in oktober vorig jaar werd me in een gesprek verteld: "Er is geen plek meer voor jou in dit ziekenhuis.”

Ik fietste naar huis en dacht: wat is er net gebeurd? Na 16 jaar. Mijn wereld stortte in.

Waarom loopt dit steeds zo?

Ik had altijd de gedachte dat ik de situatie wel aankon. Dat ik het wel zou oplossen. Maar deze keer lukte dat niet. De vraag die me bleef bezighouden was: waarom loopt dit steeds zo? Waarom beslissen anderen steeds over mijn leven? Wat is er in mij waardoor dit steeds opnieuw gebeurt?

Via via hoorde ik over het traject bij REAKIRA. In het eerste telefoongesprek met Jeroen voelde ik meteen warmte. Ik voelde dat ik gehoord werd. Ook kende hij de ziekenhuiswereld. Het gesprek gaf me vertrouwen. Maar ik had ook wel mijn twijfels: yoga, meditatie, hypnotherapie… Is dat wel iets voor mij? Maar ik gaf mezelf eraan over. Twee weken volledig op mezelf en volledig vóór mezelf.

Geen agenda, geen verantwoordelijkheid

Dat was een ding voor me: alleen, weg bij mijn kinderen, het huis. Ik had het idee dat ik afgesneden zou zijn van de buitenwereld. En uiteindelijk was dat ook zo, maar na een paar dagen voelde ik zoveel rust. Ik dacht echt: hier heb ik op gewacht. Het eerste weekend heb ik de kinderen gezien. Verder heb ik 2 weken niemand gezien. En dat bleek precies wat ik nodig had.

De eerste avonden lag ik om 19.30 uur in bed. Ik kon gewoon écht niet meer…. Ik zette een muziekje op, ging liggen en dacht: ‘Niemand doet me wat.’ Dat had ik thuis nooit gekund. Maar hier mocht ik gewoon moe zijn. Er was geen agenda, geen verantwoordelijkheid voor iemand anders. Alleen ikzelf.

In de eerste week voelde ik vooral de behoefte aan rust. In de tweede week begon er iets te veranderen: er kwamen inzichten, er ontstond ruimte.

‘Oude’ stukken, grote invloed

Wat ik niet had verwacht, was wat er in de sessies naar boven zou komen. Dingen van 50 jaar geleden. Patronen die ik niet eens als patronen had herkend. Bijvoorbeeld, als kind verhuisden we veel; ik moest steeds opnieuw beginnen, nieuwe vrienden maken, me aanpassen. Jeroen liet me zien dat ik daardoor nooit echt stabiliteit had ervaren. En dat had ik gecompenseerd door controle te nemen over alles wat ik wél kon controleren. Mijn werk, mijn planning, mijn dag. Strak geregeld.

De keerzijde was dat ik steeds minder verbinding maakte met mensen. Ook op mijn werk dus. En als je gesloten bent, worden opmerkingen die je bedoelt als ontlading - een grapje, een directe opmerking - opeens gezien als onveilig gedrag. Zo had ik ‘t zelf nooit gezien….

Dat was een flinke eye-opener. Niet alleen over mijn werk, maar over mijn hele leven. Mijn huwelijk. Mijn vriendschappen. Hoe ik altijd voor anderen zorgde, maar nooit om hulp vroeg. Hoe ik alles regelde, maar nooit stil stond. Het verklaarde alles.

Leren voelen

De hypnotherapie vond ik in het begin confronterend en eng. Ik dacht dat je de controle zou verliezen en controle loslaten… dat was nou juist niet mijn sterkste kant. Maar het bracht dingen naar boven die ik nodig had om te zien. Dingen die ik al 30 jaar met me meedroeg zonder het te weten. En de wandelsessies, de ademhalingsoefeningen, de pilates, het was allemaal niet zweverig! Dat was weer leren voelen wat er in je lijf gebeurt.

Ergens op een dinsdag in de tweede week, wist ik ineens: de rust is terug. En ik voelde me energieker, vrolijker, minder gekwetst. Dit is wie ik eigenlijk ben! Ik was mezelf kwijtgeraakt - al heel erg lang - en hier begon ik mezelf terug te vinden.

Dit ben ik!

Nu voel ik me weer mezelf. Ik heb geleerd om minder te pleasen, minder te doen voor alles en iedereen. Daardoor ontstaat er meer ruimte voor jezelf. En die ruimte en rust in jezelf, brengt je veel meer dan al die planning en controle bij elkaar. Daardoor kún je die controle loslaten.

Ook mensen om me heen zeggen dat ik veel kalmer ben. Rustiger in mijn reacties. Ik praat kalmer, ik zit meer in een kalmere flow. Dat heb ik van meerdere mensen teruggekregen, ook van collega's. En dat vind ik bijzonder, want zo voel ik me ook. Dat anderen het zien en het zeggen, dat raakt me.

Cadeau aan mezelf

Ik heb het traject grotendeels zelf betaald. Een flink bedrag. Maar ik zie het als een groot cadeau. Bizar eigenlijk, hoe ik hier überhaupt terechtgekomen ben: via mensen die ik nauwelijks kende. Alsof het leven me dit op het juiste moment gegund heeft. En als ik terugkijk, denk ik: had ik dit maar eerder gedaan. Dan had ik misschien een deel van wat er is misgegaan, kunnen voorkomen. Maar…  dat kan ik niet terugdraaien.”

Een nieuwe plek, een nieuwe start
Naast mijn zorgtaken krijg ik hier ruimte voor patiëntenplanning en andere werkzaamheden. Die combinatie lijkt me heel fijn. En het mooiste: ik kan hier écht contact maken met patiënten. Dat is altijd mijn passie geweest. Die ruimte had ik in het ziekenhuis al lang niet meer.

Nu ik - ook letterlijk - alles van een afstand kan bekijken, zie ik duidelijker waardoor het ‘fout’ is gelopen: het beleid, de voortdurende veranderingen en de reorganisaties zorgden ervoor dat ik niet meer kon werken zoals ik wílde werken. Maar omdat ik maar doorging… En de frustratie stapelde zich op… Tot ik mezelf niet meer was en herkende.

De nazorg: sparren met Jeroen
Na het traject heb ik iedere 3 weken een gesprek gehad met Jeroen. Die gesprekken waren heel waardevol. Alles wat je leert, wil je toepassen in de praktijk. Maar die praktijk is soms weerbarstig. Solliciteren, het twijfelen, de tegenslagen. Als je na 3 gesprekken en een meeloopdag toch niet wordt aangenomen, bekruipt je namelijk alweer snel het oude gevoel: ‘Het zal wel weer aan mij liggen.’ Terwijl je net hebt geleerd dat je er gewoon mag zijn.

Jeroen gaf me steeds de bevestiging die ik eigenlijk al wist, maar wegstopte. Ik moest het echt tegen mezelf zeggen, hardop voor de spiegel: ‘Ik mag er zijn. Ik hoef me niet te veranderen. En als zij mij niet willen, is dat hun verlies.’

Ik mag er gewoon zijn
En zo sta ik er nu in. Ik hoef niet heel veel te veranderen. Ik weet dat ik er mag zijn. Hoe ik denk, wat ik voel en hoe ik dingen zeg, dat is niet vreemd. Sterker nog: het is eigenlijk heel normaal. Dat klinkt misschien simpel. Maar voor mij is het een wereld van verschil.”

"Achteraf gezien was mijn burn-out het mooiste wat me had kunnen overkomen. Het dwong me om alles te herzien. Écht alles."

“Ik stond altijd aan. Dat is misschien de beste manier om het te omschrijven. Als kind al. Thuis was het gespannen, mijn ouders ruzieden veel en ik nam me al vroeg voor - onbewust - om mezelf te redden. Op mijn 10e regelde ik bijvoorbeeld zelf mijn overstap naar een andere school, omdat de gewone lagere school niet bij me paste. Niemand had me dat gevraagd. Ik zag dat het niet werkte en dus loste ik het op. Zo ben ik altijd geweest.

Die mentaliteit bracht me ver. HBO Milieukunde in Groningen, een master in management, een loopbaan in veiligheid en arbodienstverlening. Naast mijn werk werkte ik 25 jaar lang elk weekend aan een bouwproject in Italië;  donderdagavond in de auto, 3 dagen werken, zondagavond terug, maandag weer aan de slag. Ik deed het gewoon. Altijd door.

Het leven floot me terug

Maar dan komt er een moment waarop het leven je terugfluit. Voor mij kwamen die klappen tegelijk. Mijn vrouw met wie ik 25 jaar samen was, vertelde me dat ze verliefd was geworden op een vrouw. Ik had het ergens wel al gevoeld.  Verliefd worden op iemand anders, dat was een grens voor mij. We hebben geprobeerd het vriendschappelijk te houden, maar dat deed teveel pijn. Ik heb het contact verbroken. Een van de moeilijkste beslissingen van mijn leven, want ik hield van haar. Maar het alternatief was geen alternatief.

‘Even’ die burn-out oplossen

Tegelijkertijd liep het professioneel vast. Het bedrijf waar ik werkte, werd afgebouwd. Ik mocht de organisatie sluiten en voor 15 medewerkers de vaststellingsovereenkomsten regelen. Daarna moest ik zelf ook weg. De combinatie van dat persoonlijke verlies en die professionele leegte putte me volledig uit. Op Terschelling, in september 2022, wees een oude mentor me op de signalen van een burn-out. Hij herkende zichzelf in mij. Mijn mentor had gelijk: het ging niet meer. Bij thuiskomst meldde ik me ziek. Ik dacht die burn-out wel even zelf op te lossen. Een boek lezen, de dingen doen en weer verder. Totdat ik las: ‘Zoek een goede therapeut, doe dit niet in je eentje.’

Niet zweverig, evidence-based

Via mijn beste vriend Bert-Jan hoorde ik over REAKIRA. Hij kende Jeroen. ‘Ik weet iemand die je kan helpen’ zei Bert-Jan, ‘bel hem maar.’ In dat telefoongesprek voelde ik al iets. Hij begreep mijn situatie. Jeroen gaf wetenschappelijke onderbouwing, dat sprak me aan. Niet zweverig, maar evidence-based. En de warmte die ik al over de telefoon voelde, gaf vertrouwen.

Ik besloot het traject te volgen en de investering zelf te doen. Wachten op een werkgever of verzekering wilde ik niet. 2,5 week intern. Dan gaf ik me er ook volledig aan over.

9 invalshoeken

Tijdens mijn traject had ik 9 verschillende behandelaren, ieder vanuit zijn eigen invalshoek. Denk aan boks-agogie, yoga, sessies met Jeroen, hypnotherapie, lichaamswerk. De mix aan behandelingen, die was verrassend en super waardevol. Het lichaamswerk bijvoorbeeld… ik voelde een flinke weerstand. Maar dat bracht me in contact met emoties en oud verdriet dat ik al jaren in mijn lijf meedroeg zonder het te weten. Dingen van 30 jaar geleden. Ik dacht: ‘Wat heeft dit ermee te maken?’ Later begreep ik het precies… Ook de hypnotherapie met Fieke was confronterend. Het bracht dingen naar boven die ik nodig had om te zien. Een simpele balansoefening bij de boks-agoog liet me op fysiek niveau voelen hoe sterk mijn neiging was om altijd met anderen mee te bewegen, ten koste van mezelf. De wandelsessies met Monique leerden me vertragen. Niet presteren, gewoon waarnemen.

Te sterk voor je eigen hoofd

Wat REAKIRA zo krachtig maakt, is de combinatie van intensiteit en diversiteit. Elke dag, op meerdere manieren - fysiek, mentaal en emotioneel - word je geconfronteerd met jezelf. Mijn hoofd is sterk. Ik analyseer alles, ik relativeer alles. Maar als je dagelijks op zoveel verschillende manieren wordt aangesproken, lukt het je intellectuele verdedigingsmechanisme niet meer de overhand te nemen. Dan zie je dingen die je lang niet meer zag of wilde zien.

Ik leerde hier mijn verdedigingsmechanismen herkennen. Ze zijn er en ze hebben hun functie gehad: ze hebben me 50 jaar overeind gehouden. Maar ik leerde ook dat ik ze niet meer nodig had op de manier waarop ik ze gebruikte. Ze zijn er nog wel, en dat is prima, maar nu zitten ze ‘op de achterbank van het camperbusje’. Ze zitten niet meer aan het stuur. Daar zit ik nu.

Nieuwe Erik, nieuwe weg
Na REAKIRA is mijn leven fundamenteel veranderd. Ik wil me meer bezighouden met de zachte kant van organisaties. Ik noem mezelf veranderkundig regisseur. Samen met anderen werk ik aan een festival rond 'de kracht van zacht', om de menselijke kant in het bedrijfsleven een volwaardige plek te geven.

Voor ik aan het traject begon, was ik dezelfde persoon, maar ik leefde het leven van anderen. Ik paste me aan, ging mee, vertoonde wenselijk gedrag. Het grootste verschil nu: ik leef echt mijn eigen leven. Samen met anderen, maar vanuit mezelf. En als er geen match is met iets of iemand? Dan voel ik me niet meer schuldig. Dat is zo'n wezenlijke verandering. En waar mijn innerlijk kompas me zal brengen, dat ga ik zien.

Stoptrein én hoofdroute

Op dit moment ben ik aan de slag in mijn oude vakgebied. Maar mijn werk ziet er anders uit dan voorheen. Ik werk parttime en heb een flexibele rol die ik zelf mag vormgeven en langzaam mag opbouwen. Wat ik daar mooi aan vind: er is ruimte. Ruimte om bij te dragen, maar ook ruimte om de andere helft van de week te besteden aan waar ik naartoe wil. Voor het eerst in mijn leven kies ik dat pad bewust en dit werk maakt dat mogelijk.

Het landt écht tijdens de nazorg
Na het traject bleef REAKIRA betrokken. In het begin had ik een sessie om de 2 à 3 weken, later ging dat naar zo’n 1 keer per maand. Dat gaat op gevoel en daar ben je vrij in. Zodra ik dacht: ‘Nu wil ik wel weer eens sparren’, dan was daar ook meteen de ruimte voor. Dezelfde week nog of de week daarna stond weer een afspraak. Geen gedoe. Gewoon tijd voor me.

Die gesprekken begonnen steevast met: hoe is het? En voor je het wist, zat je midden in waar het over moest gaan. In het begin was het vooral even herhalen, misverstanden rechtzetten, dingen op een andere manier zien. Maar langzaam verschoof dat. Toen werd het vooruitkijken, meedenken, brainstormen. En het thema bleef steevast: wat zegt je lijf? Dus niet wat dénk je, maar wat voel je?

In één van de laatste sessies tekende ik voor het eerst iets uit voor mezelf: groen, ruimte, een werkplaats, een moestuin, de familie om me heen. Mijn route. En toen zei Jeroen: “Dit is nu voor het eerst in je leven dat je iets neerzet waarvan je zegt: ‘Dit ga ik doen. Die kwam binnen. Op een goede manier!

Als iemand nog twijfelt… Wat zou je hem of haar willen zeggen? 

Bij twijfel inhalen, gas geven.

Als je twijfelt, dan voel je dus eigenlijk al ergens dat het goed is. Dan zeg ik: ‘Doen!’