De ruimte vóór je reactie
Stel je voor dat iemand tijdens een overleg kritiek uit op een voorstel waar je veel tijd en aandacht aan hebt besteed. Nog voordat je goed hebt kunnen nadenken over wat er wordt gezegd, merk je dat je je schouders aanspant. Je aandacht vernauwt zich en terwijl de ander nog spreekt, ben je in gedachten al bezig je voorstel te verdedigen.
Misschien herken je zo'n moment. Niet noodzakelijk bij kritiek, maar wanneer iemand een beroep op je doet, je grenzen overschrijdt of iets van je verwacht wat je eigenlijk niet wilt. Vaak reageren we dan sneller dan we ons realiseren. Pas achteraf begrijpen we dat we opnieuw in een vertrouwd patroon terechtkwamen.
De uitnodiging voor deze week is om zo'n moment niet onmiddellijk te willen corrigeren, maar nieuwsgierig te onderzoeken.
Wanneer je merkt dat er spanning ontstaat, richt je aandacht dan kort op wat je ervaart. Voel je druk op je borst, spanning in je buik of de neiging om sneller te spreken? Merk op wat de situatie voor je lijkt te betekenen. Wordt je deskundigheid ter discussie gesteld? Voel je je verantwoordelijk voor de uitkomst? Ben je bang iemand teleur te stellen?
Probeer daarbij niet te snel conclusies te trekken. Een lichamelijke reactie vertelt je dat er iets gebeurt, maar niet automatisch wat die ervaring betekent of welke keuze de juiste is. Juist door je lichamelijke ervaring, gedachten en de situatie in samenhang te onderzoeken, ontstaat een genuanceerder beeld.
Misschien ontdek je dat je niet zozeer reageert op wat de ander zegt, maar op de betekenis die diens woorden voor jou krijgen. Misschien merk je dat je verantwoordelijkheid neemt omdat het moeilijk voelt om iets bij een ander te laten. Of dat je een gesprek vermijdt omdat de mogelijke reactie van de ander al spanning oproept.
Je hoeft daar niet meteen iets mee te doen. Het gaat er deze keer niet om dat je beter reageert, maar dat je iets leert herkennen van de Positie van waaruit jouw reactie ontstaat.
Wanneer je dat opmerkt, kun je jezelf één vraag stellen: wat wordt er mogelijk wanneer ik niet onmiddellijk hoef te handelen vanuit wat nu zo vanzelfsprekend voelt?
Misschien verandert er op dat moment nog helemaal niets aan de situatie. Maar er kan wel iets veranderen in de manier waarop je jezelf ertoe verhoudt.
En soms is juist die kleine verschuiving het begin van een beweging die met alleen een goed voornemen niet mogelijk was.
***