Kleine Beweging Van De Week #011

Wat gebeurt er als je niet meteen reageert? 

Je hoeft deze week niets groots te veranderen. 

Geen nieuw voornemen. 
Geen betere planning. 
Geen afspraak met jezelf dat je het vanaf nu anders gaat doen. 

Probeer iets kleiners. 

Merk één moment op waarop het oude bijna vanzelf terugkeert. 

Misschien is het een mail waarop je onmiddellijk wilt reageren. 

Een collega die met een probleem bij je komt en waarbij je voelt dat je het wilt overnemen. 

Een vergadering waarin de stilte valt en jij de neiging krijgt haar op te vullen. 

Een verzoek waarop je eigenlijk nee wilt zeggen, terwijl je jezelf al ja hoort zeggen. 

Of het moment waarop je thuiskomt en merkt dat je lichaam er wel is, maar je hoofd nog op je werk. 

Kies één zo'n moment. 

En doe dan niet onmiddellijk wat je gewend bent te doen. 

Blijf één moment eerder 

Voordat je reageert, vertraag een paar seconden. 

Niet om jezelf tegen te houden. 

Niet om de ‘juiste’ reactie te bedenken. 

Maar om waar te nemen wat er al gebeurt. 

Wat merk je in je lichaam? 

Misschien wordt je adem hoger. 

Spant je buik of middenrif zich aan? 

Trek je je schouders iets op? 

Voel je onrust in je borst? 

Of merk je vooral de impuls om snel iets te doen? 

Blijf daar heel even bij. 

En merk vervolgens op wat de situatie op dat moment van jou lijkt te vragen. 

Ik moet dit oplossen. 

Ik kan haar nu niet teleurstellen. 

Iemand moet verantwoordelijkheid nemen. 

Dit kan niet blijven liggen. 

Ik moet laten zien dat ik dit aankan. 

Als ik niets doe, gaat het mis. 

Probeer die gedachte niet te corrigeren. 

Alleen op te merken. 

Voel ook waar je aandacht naartoe gaat 

Wat gebeurt er met je aandacht op zo'n moment? 

Gaat die onmiddellijk naar de ander? 

Naar het probleem? 

Naar wat er straks mis kan gaan? 

Naar wat zou iemand van jou kunnen vinden? 

Naar alles wat nog moet? 

En hoeveel aandacht blijft er op dat moment nog bij jou? 

Bij je lichaam. 

Bij je grens. 

Bij wat jij eigenlijk vindt. 

Bij wat werkelijk van jou is. 

Of bij de vraag of er überhaupt nu iets moet gebeuren. 

Ook daar hoef je niets aan te veranderen. 

Merk alleen op waar je naartoe beweegt. 

En stel dan één vraag 

Niet: Wat moet ik anders doen? 

Maar: Wat zou er gebeuren als ik dit nu niet onmiddellijk oplos? 

Laat die vraag een paar seconden bestaan. 

Misschien komt er meteen een antwoord. 

Dan loopt het mis. 

Dan vindt hij me niet betrokken. 

Dan blijft iedereen naar elkaar kijken. 

Dan verlies ik de controle. 

Dan stel ik iemand teleur. 

Of misschien weet je het helemaal niet. 

Ook dat is informatie. 

Maak de beweging zo klein mogelijk 

Je hoeft vervolgens niet ineens het tegenovergestelde te doen. 

Als je altijd ja zegt, hoef je niet demonstratief nee te zeggen. 

Als je vaak verantwoordelijkheid overneemt, hoef je iemand niet aan zijn lot over te laten. 

Als je gewend bent snel te beslissen, hoef je geen half uur stil te blijven. 

Maak de beweging kleiner. 

Zeg bijvoorbeeld: Ik kom hier vanmiddag op terug. 

Stel eerst één vraag voordat je een oplossing geeft. 

Laat een stilte vijf seconden langer bestaan. 

Voel je voeten voordat je antwoordt. 

Adem één keer rustig uit. 

Vraag: Wat heb je zelf al overwogen? 

Of zeg eenvoudig: Ik weet het nog niet. 

Het gaat niet om welke beweging de juiste is. 

Het gaat erom dat er tussen wat er gebeurt en wat je automatisch doet een beetje ruimte ontstaat. 

Kijk daarna wat er werkelijk gebeurde 

Dit is misschien het belangrijkste deel van de oefening. 

Kijk niet alleen naar wat jij anders deed. 

Kijk naar wat er daarna gebeurde. 

Nam de ander zelf verantwoordelijkheid? 

Bleef de relatie gewoon bestaan nadat jij niet onmiddellijk beschikbaar was? 

Werd de stilte inderdaad ongemakkelijk — en kwam er vervolgens toch iemand met een idee? 

Bleef het probleem een uur liggen zonder dat de wereld instortte? 

Of merkte je juist dat je onrust toenam? 

Bleef je lichaam aandringen om iets te doen? 

Dat je achteraf alsnog wilde controleren? 

Ook dat is waardevolle informatie. 

Want dan begin je iets te zien wat moeilijk zichtbaar wordt zolang je automatisch reageert. 

Niet alleen wat je doet. 

Maar wat het oude gedrag voor jou probeert te voorkomen, beschermen of organiseren. 

Je hoeft het patroon deze week niet te veranderen 

Misschien is dat wel de belangrijkste uitnodiging. 

Maak van deze oefening niet opnieuw een opdracht waarin je moet slagen. 

Het oude mag verschijnen. 

Sterker nog: je hebt het nodig om het te kunnen leren kennen. 

Wees daarom vooral nieuwsgierig naar het moment waarop iets in jou zegt: 

Nu moet ik. 

Nu kan ik niet anders. 

Dit is gewoon mijn verantwoordelijkheid. 

Juist daar wordt zichtbaar wat onder gewone omstandigheden zo vanzelfsprekend voelt dat je het nauwelijks nog opmerkt. 

En misschien ontstaat er in die paar seconden iets nieuws. 

Niet meteen een nieuw patroon. 

Wel een ervaring dat er tussen prikkel en reactie iets meer mogelijk is dan je dacht. 

De beweging van deze week is daarom klein: 

Merk het moment op. 

Voel wat er gebeurt. 

Doe niet onmiddellijk wat vanzelfsprekend voelt. 

En blijf een paar seconden langer bij de vraag: 

Wat wordt er mogelijk als ik niet meteen mijn vertrouwde positie inneem? 

Je hoeft het antwoord nog niet te weten. 

Ervaren dat er überhaupt een vraag bestaat, kan al het begin van een verschuiving zijn. 

***