Onder De Oppervlakte #005

Je Lichaam Stopt Niet Altijd Wanneer Je Agenda Stopt

Er is iets merkwaardigs aan rust.

Je kunt vrij zijn.

De agenda is leeg.
De laptop is dicht.
Er zijn geen vergaderingen.
Niemand verwacht direct een antwoord.

En toch voel je vanbinnen nog beweging.

Je hoofd blijft plannen.
Je lichaam blijft alert.
Je aandacht zoekt naar wat er nog moet.
Je checkt toch nog even je telefoon.
Je voelt onrust wanneer er niets te doen is.

Alsof je officieel gestopt bent, maar je systeem nog niet mee is.

Veel mensen herkennen dat.

Niet omdat ze niet willen ontspannen.

Maar omdat ontspanning niet alleen een besluit is.

Het is ook een lichamelijke ervaring van veiligheid.

Je lichaam moet als het ware kunnen geloven:

·       Het hoeft nu even niet.

·       Ik mag zakken.

·       Ik hoef niets op te lossen.

·       Ik hoef niemand voor te zijn.

·       Ik hoef niet beschikbaar te blijven.

Maar als je lange tijd onder druk hebt gestaan, schakelt je systeem niet altijd meteen terug.

Het blijft scannen.

Op risico.
Op verwachtingen.
Op verantwoordelijkheid.
Op wat kan misgaan.
Op wie misschien iets nodig heeft.

Dat is geen zwakte.

Het is vaak een teken dat je te lang hebt gefunctioneerd vanuit alertheid.

Bij REAKIRA noemen we dat De Onderstroom.

Niet alleen wat je doet.

Maar van waaruit je blijft doen.

Want soms is het probleem niet dat iemand geen rust neemt.

Soms is het probleem dat iemand niet meer weet hoe rust vanbinnen voelt.

Dat is een ander gesprek.

Dan helpt het niet om alleen te zeggen:

“Je moet beter ontspannen.”

Of:

“Leg je telefoon gewoon weg.”

Of:

“Geniet nou maar van je vakantie.”

Want onder dat gedrag ligt vaak iets diepers.

Een positie van verantwoordelijkheid.
Een patroon van zorgen.
Een lichaam dat gewend is geraakt aan spanning.
Een overtuiging dat het zonder jou niet goed komt.
Een systeem dat jou steeds opnieuw nodig maakt.

Rust vraagt dan niet alleen om vrije tijd.

Rust vraagt om opnieuw te leren landen.

In je lichaam.
In je grenzen.
In het vertrouwen dat niet alles door jou gedragen hoeft te worden.

Daarom kan vakantie soms confronterend zijn.

Niet omdat vakantie verkeerd is.

Maar omdat stilte zichtbaar maakt hoe moeilijk het is geworden om echt te stoppen.

En misschien begint herstel daar.

Niet bij de perfecte ontspanning.

Maar bij het mild erkennen van: mijn agenda is gestopt, maar iets in mij is nog onderweg.

Dat erkennen is al een beweging.

Want wat je opmerkt, hoef je niet langer onbewust te sturen.

***