Onder De Oppervlakte #006

Niet Ieder Bezwaar Klinkt Als Weerstand

In organisaties wordt weerstand vaak lastig gevonden.

Iemand stelt kritische vragen.
Een team beweegt niet mee.
Een besluit blijft hangen.
Een project vertraagt.
Mensen zeggen ja, maar doen iets anders.

Al snel klinkt dan de vraag: “Waarom is er zoveel weerstand?”

Of: “Hoe krijgen we mensen mee?”

Dat zijn begrijpelijke vragen. Maar ze kunnen ook te snel zijn.

Want niet ieder bezwaar is tegenwerking.

Soms is weerstand informatie.

Informatie over iets dat nog niet goed gezien is.
Over spanning die niet benoemd wordt.
Over een eerdere ervaring die nog meespeelt.
Over onduidelijkheid in rollen.
Over verlies van vertrouwen.
Over vermoeidheid na te veel veranderingen.
Over een plan dat logisch klinkt, maar menselijk nog niet landt.

Onder de oppervlakte probeert vaak iets zichtbaar te worden.

Maar als we weerstand te snel labelen als lastig gedrag, missen we de boodschap.

Dan gaan we overtuigen.

Uitleggen.
Versnellen.
Aanscherpen.
Herhalen waarom het belangrijk is.
Mensen aanspreken op eigenaarschap.

Soms is dat nodig. Maar soms maakt het de onderstroom juist sterker.

Want wat niet wordt gehoord, gaat niet weg.

Het zoekt een andere vorm.

Stilte.
Cynisme.
Schijnbare instemming.
Vertraging.
Afstand.
Een team dat doet wat gevraagd wordt, maar niet echt meebeweegt.

Bij REAKIRA kijken we daarom anders naar weerstand.

Niet als probleem dat zo snel mogelijk moet verdwijnen.

Maar als ingang.

Wat vertelt dit bezwaar?
Welke werkelijkheid zit erachter?
Waar is iemand misschien bang voor?
Wat is niet helder?
Wat is eerder beschadigd?
Welke verantwoordelijkheid wordt niet gedeeld?
Wat probeert het systeem ons te laten zien?

Dat betekent niet dat elke weerstand gelijk heeft. Ook niet dat organisaties niets meer mogen besluiten. Maar het betekent wel dat weerstand vaak meer vertelt dan alleen: “mensen willen niet.”

Soms zegt weerstand:

We vertrouwen het nog niet.
We zijn moe van verandering zonder bedding.
We snappen de bedoeling niet meer.
We voelen dat iets schuurt, maar hebben er nog geen taal voor.
We hebben eerder geleerd dat onze signalen weinig veranderen.

Dat vraagt leiderschap.

Niet om alles eindeloos open te houden. Maar om eerst te luisteren voordat er wordt geduwd.

Want wanneer een bezwaar goed wordt onderzocht, kan het iets waardevols blootleggen.

Een blinde vlek.
Een risico.
Een patroon.
Een waarheid die nog geen plek had.

Misschien is dat de beweging onder deze editie: niet iedere vertraging is sabotage.

Soms is vertraging de manier waarop de onderstroom zegt: kijk hier nog eens beter.

***